It’s been a hell of ride, dat is letterlijk het eerste wat in mij opkomt als ik terugdenk aan het IVF traject. De velen ziekenhuisbezoeken, de nasleep van alle ingespoten hormonen, de onzekerheid wekenlang, de ivf complicaties en ga zo maar door. Als ik dit allemaal zo opsom, komt het weer even bij mij binnen dat het vaak niet fijn was en dat ik nu uiteindelijk een beetje tot rust begin te komen & en van de zwangerschap kan genieten.

De velen ziekenhuisbezoeken hadden alles te maken met het ivf traject voorafgaande de zwangerschap. In december, rond de feestdagen, ben ik begonnen met het prikken van hormonen. Dit was best een gedoetje, want niemand wist dat ik hiermee bezig was. De hormonen moesten gekoeld bewaard worden, dus het was niet zo dat ik de prikken in mijn tas kon stoppen en even sneaky op de plee mezelf een paar shots kon geven. Nee de koelbox ging mee de auto in en dan moest ik stiekem op kerstavond, eerste en tweede kerstdag alle drukte ontglippen om in de auto te gaan prikken. Best spannend vond ik dit, omdat ik dacht dat het iedereen zou opvallen dat ik opeens weg was en waarom dan. Uiteindelijk had niemand wat door en zei Owen tegen mij als jij er niet zo een ding van maakt doen de mensen het om je heen ook niet.

Tweede Kerstdag 4e Prikdag

Mezelf prikken was best weird in het begin en super onnatuurlijk. Owen heeft een medische achtergrond en liet mij wel even zien hoe het moest door het in een mandarijn voor te doen. Hij hengste die prik er met een noodvaart in alsof het niets was, want ja hoe sneller hoe minder pijnlijk. Dat is mij niet zo gelukt, maar oefening baart kunst en na twee keer is het je niet vreemd meer en zelfs eigen.

Een van de twee dagelijkse prikken bij Joy op de bank.

Na dik twee weken prikken komen de vele echo’s in het ziekenhuis om te kijken of de eicellen goed groeien en om te bepalen wanneer de eicelpunctie kan plaatsvinden. Voor mijn gevoel leek er geen eind te komen aan de periode waarin dit allemaal gebeurde. Iedere keer kreeg ik na een echo te horen nog niet, bijna, en dan dacht ik voor mijn gevoel staan mijn eierstokken op standje EXPLODEREN! Uiteindelijk was het begin januari zo ver en werd de punctie ingepland op een zaterdag. Voor de punctie was ik redelijk nerveus, omdat er genoeg Horror Verhalen de ronde doen over hoe pijnlijk dit wel niet is en er iemand in mijn kring hele slechte ervaringen mee had. Toch probeerde ik me te ontspannen en waren Owen en Joy gelukkig bij me. Toen ik werd geroepen kreeg ik eerst een bed in een kamer waar de verdovende prik in mijn bil werd toegediend en een pilletje om me wat slaperig te maken. De zuster gaf aan dat het belangrijk was om me te ontspannen, zodat de medicatie goed zijn werk kon doen. Dat heb ik gedaan en toen we werden gehaald was ik al redelijk relaxt & out of it. Gelukkig viel de punctie mij erg mee en hebben de artsen rustig alle eicellen kunnen wegnemen en gaven ze aan dat ik het erg goed deed. Uiteraard voelde ik een scherpe pijn, maar toch waren de pijnklachten vanuit de endometriose velen malen pijnlijker en daarom viel het me alles mee.

Sleepy van de medicatie voorafgaande de punctie

De dagen na de punctie vielen mij ZWAAR tegen! Wat een pijn en wat kreeg ik een opgezwollen dikke buik! Heel veel water drinken en rusten was het advies. Waar ik vooral naar toeleefde op dat moment was het telefoontje waarin ik te horen zou krijgen of en wanneer er een terugplaatsing zou zijn. Gelukkig kregen we goed nieuws, bevruchting had plaatsgevonden en 3 dagen na de punctie zou er een terugplaatsing gedaan worden. Een heel bijzonder moment om het embryo te kunnen zien. De terugplaatsing is letterlijk 1 minuut werk en daarna mag je gelijk opstaan en de deur uit. En dan…. dan begint het meest zenuwslopende gedeelte van het hele traject, THE WAIT! Dik twee weken wachten in volledige onzekerheid! Daarbij voelde ik me totaal niet mezelf en waren de velen hormonen en de overstimulatie klachten mij teveel geworden. COMPLETELY LOST en bang dat het niet gelukt zou zijn. Gelukkig konden de mensen om mij heen het allemaal beter relativeren dan ik en hadden zij wel het vertrouwen waar het bij mij aan op dat moment aan ontbrak.

Tijdens de Punctie

Na een zenuwslopende anderhalve week begon ik te googlen vanaf welk moment andere vrouwen zijn gaan testen en vroeg ik me af of ik dit voor het bloedprikken in het VU wilde doen of dat we de uitslag van het ziekenhuis zouden afwachten. Voor mij was de afweging snel gemaakt en ik wilde vooraf al meer weten en dus besloot ik vooraf te testen en toen zag ik een heeeeeel vaaag streepje en dacht ik het zal toch niet?! De dagen daarna bleef ik testen en werd het streepje steeds duidelijker! OMG AM I PREGNANT?! Na de uitslag van het bloedprikken konden we er niet meer aan twijfelen het was echt zo YASSS! Uiteraard waren de weken tot aan de eerste echo super spannend en de weken daarna weer! Eigenlijk is mijn ervaring nu dat alles spannend blijft 9 maanden lang. Spannend en zo mooi tegelijkertijd!

Ons Embryo

XOXO Dee

 

 

Author

2 Comments

Write A Comment