Op Mommy Monday laten we elke maandag een andere mama aan het woord. Soms in de vorm van een interview en dan weer in de vorm van een gastblog over een inspirerend onderwerp.

Op deze maandag laten we de knappe Mommy Wenda aan het woord over het moederschap. Een Single Mom zijn is niet gemakkelijk en Wenda weet daar alles van. Ze deelt vandaag haar verhaal waarin ze vertelt over hoe zij het alleenstaande ouderschap ervaart en welke moedige keuzes zij heeft gemaakt hierdoor. Niks inspirerender dan het verhaal te lezen van een mama die weet wat ze moet doen in moeilijke tijden.

Meet the Mommy. Allereerst stel jezelf maar even voor. Wie ben je? Wat doe je, waar liggen je roots en waar kom je vandaan? Ik ben Wenda, ik ben hier geboren, mijn moeder komt uit Bali en mijn vader uit NL. Ik ben bijna klaar met een opleiding tot Hairstylist en ik ben ook werkzaam in de salon. 

Voordat je bezig was met de opleiding tot kapster heb je een studie Psychologie afgerond. Heb je hier altijd al interesse naar gehad en was het je droom om psychologe te worden? Hiervoor heb ik Psychologie gestudeerd aan de UvA. BSc en MSc afgerond. Ik heb altijd al interesse gehad in onderwerpen gerelateerd aan Psychologie en mensen helpen sprak me ook aan. Ik wist alleen nog niet in welke vorm.

Toch ben je niet werkzaam in de psychologie. Is dit een bewuste keuze? Ik heb nu die switch gemaakt door persoonlijke omstandigheden. In de tussentijd ben ik moeder geworden, maar al vrij snel niet meer samen met de vader van mijn kindje. Na drie keer verhuizen hebben we eindelijk ons eigen plekje. In die tijd was ik ook aan het solliciteren en bezig met een aanmelding voor een opleiding tot Praktijkondersteuner. Alleen was ik zo erg bezig met mijn leven weer op de rails krijgen en alles weer opnieuw op te bouwen dat het me verstandig leek om even niet met Psychologie bezig te zijn, maar met iets creatiefs. Beauty heeft me altijd aangetrokken, maar ik ben nooit serieus daarvoor gegaan. Totdat ik dacht aan het kappersvak, dat voelde goed en tot nu toe geen spijt gehad van de keuze. Wellicht dat ik in de toekomst Psychologie weer oppak of het met elkaar combineer.

Je bent de knappe mama van je prachtige zoontje Kamal Nalu. Hoe oud was je toen je zwanger raakte van je zoontje en wist je altijd al dat je graag moeder wilde worden. Ik ben mamma van Kamal die nu 2,5 jaar oud is. Ik ben supertrots op Kamal en ik houd onvoorwaardelijk van hem. Op mijn 32e werd ik zwanger en ik wist eigenlijk altijd wel dat ik mamma wilde zijn. Ik houd echt van kinderen, ze zijn zo puur. Het gekke is ook dat het echt voelt alsof Kamal en ik elkaar al heel lang kennen. Ik heb ook altijd al gedacht toen ik net zwanger was dat het een jongetje zou zijn. Misschien sterke intuitie…

Hoe ervaar je het moederschap? Heeft het je als vrouw veranderd? Het moederschap heeft mij zeker veranderd. Zodra je zwanger bent, kindje krijgt, veranderen je prioriteiten. Niet wat jij wilt, maar wat het beste is voor je kindje staat voorop.

Hoe combineer je het moederschap met je opleiding en werk als single mom? Alleenstaand ouderschap is best zwaar. En nu ik terugkijk deed ik bijna alles al alleen. Ik zat in een toxic relatie en dat bracht veel spanningen met zich mee. En omdat je toch samen een kindje hebt had ik elke keer de hoop om het wel samen te doen. Maar ik heb het toen veel te ver door laten gaan en ik liep op mijn reserves. Ik kan niet 1,2,3 uitleggen hoe dat was, maar als je ergens in gelooft en alles blijkt een illusie te zijn ga je wel even kapot. Ik gaf ook nog borstvoeding en toen Kamal elf maanden was ben ik ermee gestopt. Had ik in een fijne relatie gezeten was ik ermee doorgegaan, want ik vind borstvoeding geven aan je kindje een van de mooiste dingen die je kunt doen.

Een groot gedeelte van de zorg komt op jou aan als mama. Hoe zorg je ervoor dat je ook aan jezelf toekomt en wat doe je dan het liefst? Ik werk drie dagen en ik ga twee dagen naar school. Daarnaast ben ik natuurlijk 24/7 mamma en heb ik nog een huishouden te runnen. Dat is best pittig. Door de opvang (twee dagen) en mijn ouders (twee dagen) is dit toch mogelijk. Op mijn ouders kan ik ook altijd rekenen en daar heb ik echt geluk mee. Vaak geeft mijn moeder ook eten mee dat zij heeft klaargemaakt. Als je dan uit je werk komt en je hoeft het eten alleen op te warmen is dat wel heel fijn thuiskomen. Mijn sociale leven is niet meer te vergelijken met voor het moederschap. Dat komt mede doordat ik het alleen doe. Ik vind dat ook niet erg en omdat ik maar twee hele dagen (soms een) met Kamal kan zijn wil ik volop van ons samenzijn genieten. De opleiding is bijna klaar en dan zal het iets rustiger worden. Geen school, alleen werken. Ik waardeer nu nog meer de kleine dingen. Momenten dat de zon schijnt op mijn gezicht en ik Kamal zijn lach hoor. Als mijn haar mooi wordt gefohnd door een vriendin uit de klas. Uit eten in de stad als Kamal bij mijn ouders slaapt. Of een leuke serie kijken op de bank met caramel zeezout ijs. Ik maak ook veel foto’s van Kamal en af en toe vraag ik aan mensen die bij ons in de buurt staan of ze een foto van mij en hem willen maken. En dan een keer in de zoveel tijd laat ik ze afdrukken en doe ik die foto’s in een album. Ik koester die momenten dan echt.

Als je zou moeten kiezen, altijd pedagogisch verantwoord opvoeden of vooral je eigen gevoel op dat moment volgen? Bij het moederschap kijk ik naar wat pedagogisch verantwoord is, maar ik luister ook naar mijn gevoel. Ik probeer Kamal alles op een rustige manier uit te leggen. De ene keer wat simpeler en de andere keer uitgebreid. Ik merk toch dat hij het opslaat en soms komt hij een andere keer weer erop terug. Ik vind een pedagogisch verantwoorde omgeving en gezonde voeding erg belangrijk voor Kamal. Dus niet teveel suikers en zoveel mogelijk vers. Taal vind ik ook belangrijk, daarom probeer ik elke avond voor het slapen gaan een verhaaltje voor te lezen.

Wat zijn jouw geluksmomentjes op shitty days? Hoe kom jij de slopende dagen door? Op shitty days en die zijn er nog weleens, dan voel ik me heel eenzaam, maar probeer ik een visie voor me te houden waar ik het voor doe. Ik herinner mezelf eraan wat ik al heb bereikt in mijn eentje en dat het al stukken beter gaat dan twee jaar geleden of vorig jaar. Wat ik nu doe zie ik echt als een investering en daar moet je sommige dingen voor laten. En als je een moeilijke periode doorgaat merk je ook gelijk wie er echt voor je zijn. Het mooie daarvan is is dat je mensen dus echt gaat zien (de persoon). En dat kan een ding zijn of meerdere dingen, maar het wordt heel duidelijk dan. Juist omdat je zo’n gevoelige tijd doormaakt. Tijd is kostbaar en ik wil dat delen met mensen die echt om mij geven.

Aan alles te zien wat je doet en deelt op Social Media en de antwoorden die je geeft tijdens dit interview ben je een ontzettende gepassioneerde powervrouw. Toch kan ik me voorstellen dat je lieve zoontje je allergrootste passie is. Wat is je ultieme hartenwens voor hem? Ik hoop voor Kamal dat hij gelukkig wordt. Zielsgelukkig. Dat hij een integer persoon wordt en zijn balans zal vinden. Een goede balans voor lichaam en geest. Ik vind deze vraag moeilijk want ik wens Kamal de wereld. Naarmate hij zal groeien zal ik zien hoe hij zich ontwikkeld en dan hoop ik dat hij zal mogen doen wat hij leuk vindt en/of goed in is. Ik zal hem altijd steunen.

Allereerst willen wij jou bedanken dat je dit alles met ons hebt willen delen. Ouderschap ansich is absoluut niet makkelijk en als alleenstaande mama komen er dubbel zoveel uitdagingen op je pad. Wij zien in jou een krachtige vrouw met een ontzettend groot moederhart die ten behoeve van het welzijn van haar zoontje en zichzelf een aantal dappere keuzes heeft gemaakt. Niks mooiers dan een onbaatzuchtige mama die weet waar haar prioriteiten liggen. Wij zijn door jouw moed geinspireerd geraakt en wensen jou en je lieve zoontje Kamal al het goeds voor nu en in de toekomst.

 XOXO Dee & Joy
Author

Write A Comment