Iedereen heeft wel een valkuil, zo eentje waar je keer op keer in klettert straight on your face BAMM!! De laatste tijd begin ik me meer en meer aan die van mij te storen en de reden daarvoor is The Boy die in mijn buik zit. Mijn valkuil is namelijk dat ik mezelf vaak niet op de eerste plek zet, vaak ergens aan het einde van een top 5 waarvan ik nooit precies weet wat erin staat, omdat dat per week kan verschillen. De reden dat ik me er nu meer dan ooit aan stoor is dat ik nu niet meer alleen verantwoordelijk ben voor mezelf, maar ook voor dat lieve boykie wat groeit in mijn buik en zich regelmatig even laat voelen door daar tegenaan te trappelen. Dan besef ik me weer wat het allerbelangrijkste is en dat is zorgen dat het goed gaat met onze boy oftewel met mezelf!

Als ik mijn leven onder de loep neem dan heb ik het of moet ik zeggen maak ik het druk. Met betrekking tot een aantal punten is het functioneel druk. Dit zijn de zaken die er altijd zullen zijn, zoals werk en het huishouden. Ik werk momenteel 3 dagen en inclusief de reistijd draai ik een dag van 12 uur. Ik heb in mijn functie als Product Owner best heel veel verantwoordelijkheden en probeer alles zo goed mogelijk als ik kan te managen in die drie dagen. Aangezien ik me ook super verantwoordelijk voel lukt het me niet altijd om alles achter me te laten als ik het pand verlaat, especially when the shit hits the fan. En in grote bedrijven in de financiële sector wordt flink politiek bedreven en continu op een hoog niveau schaken kost veel energie en laat je flink doen nadenken ook als je de werkvloer soms verlaat. Desalniettemin heb ik er ook vaak veel plezier in en leer ik zoveel over mezelf door hetgeen waar ik tegenaan loop. Tegelijkertijd kan ik dit niet zeggen over het huishouden, what a shitty job en al helemaal als je zo’n irritante perfectionist/autist als ik ben. Man man man alles moet schoon en half werk accepteer ik niet van mezelf. Soms heb ik moeite om al deze ballen van werk en huishouden hoog te houden en dan is die kleine boy nog geeneens geboren. Hoe moet dat dan? Het liefste ga ik na mijn verlof 4 dagen werken, vanwege financiële overwegingen (iets met een huis kopen en willen inrichten), maar ook omdat de functie van PO niet makkelijk uit te voeren is in 3 dagen. Correctie het liefste, weet ik nu al, ben ik altijd bij die kleine jongen, maar de realiteit is helaas anders. We willen die jongen uiteindelijk ook laten studeren etc. Uiteraard is er wel een mogelijkheid tot thuiswerken, zodat ik de reistijd gedurende week enigzins kan beperken.

Eerlijk gezegd weet ik dat dit alles koffie dik kijken betreft en dat je je in het geval van een kindje krijgen vantevoren geen idee kunt hebben hoe het gaat zijn. Je kunt er simpelweg alleen achterkomen door het te ervaren en te beleven en dan pas weet je wat je nodig hebt om alle ballen hoog te kunnen houden. Mijn lieve man Owen heeft ook een baan waarin hij niet altijd flexibel kan zijn en ik zal er dan ook vaak alleen voorstaan. Gelukkig krijg ik zodra ik weer begin met werken wel hulp van mijn mama en partner en Owen zijn ouders. Als we eenmaal in Almere wonen zal het allemaal nog wat makkelijker zijn, omdat Owen zijn ouders letterlijk om de hoek wonen en Joy en ik ook. Toch fijn om mensen in de buurt te hebben die je uit de brand kunnen helpen indien nodig. Maar dit is allemaal toekomstmuziek, voor nu wil ik eerst graag mijn innerlijke kompas raadplegen en eens goed richting voor mezelf gaan bepalen. Het grappige feit blijft dat mijn belangrijkste taak in mijn rol op werk is om de prioriteiten te bepalen vanuit een bepaalde visie en vervolgens een team te inspireren.

Voor nu ga ik me maar eens wat meer bezighouden met mijn belangrijkste prioriteiten te bepalen zoals ons kindje en dan bedoel ik mezelf verdiepen in wat we nodig hebben en me inlezen over allerlei belangrijke onderwerpen. Binnenkort zal ik een boekje opendoen over mijn tweede trimester en hoe dit allemaal verlopen is. Ik zal niet lang meer in het tweede trimester zitten en ga alweer aan mijn derde trimester beginnen. Jeetje dit opschrijvende besef ik me hoe hard de tijd vliegt!! Het moment is daarom daar om dingen eens radicaal te veranderen en anders te doen, want 1 ding weet ik wel dit gaat niet zo langer! Daarover meer in een volgende blog!

Innerlijk kompas – Meer tijd spenderen aan ontspanning – Me Time! Me at my Happy Place 🙂

XOXO Dee

Author

3 Comments

  1. Hi Denise, volgende is allicht een iets meer rationele en economische benadering van een mooi emotioneel betoog. Ik lees een zekere verdediging ten aanzien van het feit dat je allicht overweegt om 4 dagen in de week te gaan werken vanwege zekere financieel overwegingen. Alsof 3 dagen per week de norm zou moeten zijn.

    Vanuit mijn perspectief bezien een zeer Nederlandse en daarmee – vanuit jouw oogpunt – begrijpelijke benadering van – vanuit mijn oogpunt – het typische Nederlandse gedachtegoed. Nu ben ik woonachtig in een van de Scandinavische landen en redenerend vanuit een Europees perspectief is het goed dat men zich in Nederland eindelijk eens realiseert dat Nederland het land is in Europa met de laagste arbeidsparticipatie van de vrouw gedeeltelijk gefaciliteerd door onze typische parttime arbeidscultuur die nergens in Europe in een zelfde hoedanigheid plaats vindt. Daarmee worden gedeeltelijk ook traditionele gedachten dat de vrouw meer voor het kind zou moeten zorgen dan de man in stand gehouden. Vaak resulterend in het feit dat de vrouw 2 tot 3 dagen in de week werkt en de man 5 dagen.

    In de Scandinavische landen is het al decennialang gemeengoed dat de vrouw en man – gelijkwaardig – allebei 5 dagen in de week werken en – gelijkwaardig – opdraaien voor de zorg van het kind. En zo zou het moeten zijn, mijn inziens. Dit wordt uiteraard gefaciliteerd door meer flexibele werktijden en een kinderopvang die 5 dagen in de week beschikbaar is en gedeeltelijk door de overheid wordt gesubsidieerd. Echt waar, onze kleine dochter van 1 jaar en wat maanden heeft het fantastisch op de opvang – 7 uur per dag, 5 dagen per week – en krijgt bijzonder veel liefde thuis en maakt het uitstekend. Hele generaties in de Scandinavische landen zijn zo op een liefdevolle wijze opgegroeid.

    Nu is 80% het waarschijnlijk oneens omdat men vast zit in eigen gedachtepatronen waarin men is opgegroeid in Nederland. Echter het bekrompen Nederlandse gedachtegoed dat de vrouw gevoelsmatig maximaal 3 dagen in de week zou mogen werken omdat je anders toch geen goede moeder zou zijn of teveel gefocusseerd zou zijn op je carrière. Sorry, zo ontzettend ouderwets en zo ontzettend Nederlands.

    Dus volg je hart, werk zoveel dagen als je wilt, “the boy” heeft het prima met alle liefde en aandacht die jullie hem daarnaast geven :-). Take care!

Write A Comment