Officieel zit ik sinds afgelopen zaterdag in de 27ste week van mijn zwangerschap en kan ik het eerlijk gezegd zelf bijna niet geloven. Dat alle cliché’s waar zijn weten we allemaal wel, maar boy oh boy wat vliegt de tijd voorbij. Nog even en dan zit ik in mijn laatste week van het tweede trimester en gaan we over naar het laatste trimester. In één van mijn laatste blogs heb ik het gehad over jezelf op de eerste plek zetten en dat ik daar de afgelopen tijd enorm mee worstel. Ook heb ik in die bewuste blog aangegeven dat ik een boekje open zou doen over mijn tweede trimester en hoe dit allemaal tot dusver verlopen is. Dus als jullie er klaar voor zijn, here we gooo!!

Eigenlijk was mijn tweede trimester zowel hemel als hel op aarde. Twee excessen dus en nu vraag je je misschien af waarom?! Sowieso was mijn eerste trimester flink zwaar. Vooral de spanning of de IVF geslaagd zou zijn en de wirwar aan hormonen (overgangshormonen, IVF hormonen i.c.m. de preggo hormonen) oftewel de cocktail die door mijn lijf gierde, heeft het me niet makkelijk gemaakt. Ik heb hier in mijn tweede trimester ook nog flink lang last van gehad en dit gecombineerd met zwangerschapsmisselijkheid was niet om te lachen. Ik was zooo misselijk dat wanneer ik iets rook ik al moest overgeven. Het was zo heftig dat ik besloten heb om medicatie vanuit het ziekenhuis te accepteren, want niks kunnen binnenhouden kan niet goed voor de beeb zijn dacht ik zelf. Ook kon ik na de punctie door overstimulatie van mijn eierstokken, wat zeer pijnlijk is en je eruit laat zien of je 5 maanden zwanger bent, al niet naar mijn werk. Toen dat eindelijk afzakte kon ik door de misselijkheid niet naar mijn werk. Zie je het al voor je dat ik op het station al over mijn nek ga als ik iemand of eten ruik?! Nee, ik ook niet dus! Een en al gedoe en zeer stressvol, want ik werk pas sinds januari bij deze werkgever en voelde me ontzettend bezwaard om me iedere keer ziek te moeten melden. Het is van mij geen vrijwillige keuze geweest om bij een ander bedrijf te gaan werken midden in het medische IVF traject, maar door een overname had ik vrij weinig keuze. Ik ben wel vanaf dag 1 eerlijk geweest en heb voordat ik daar begonnen ben wel mijn verhaal gedeeld en heel eerlijk geweest over dit alles. Gelukkig heb ik altijd support gekregen van mijn senior manager en HR en dat is erg fijn. Ik raad het echt iedereen aan om dit soort dingen te delen met je werkgever, zodat er hopelijk begrip zal zijn voor de situatie waarin iemand zit.

Toen de misselijkheid door de medicatie redelijk onder controle was en de hormonen zich weer langzaam uit begonnen te balanceren heb ik even hemel op aarde mogen ervaren. In plaats van een neerslachtig gevoel, mocht ik weer ervaren wie ik ben en kon ik eindelijk een beetje genieten van het zwanger zijn. Op mijn werk heb ik ook een aantal weken in de lift gezeten en samen met het team mooie resultaten kunnen boeken. Dit gaf mijzelf en mijn omgeving vertrouwen en ook een stukje rust. Het gevaar was wel dat ik me voor mijn gevoel zo moest bewijzen dat ik op de twee dagen dat ik in de ziektewet thuis zat zo kapot was dat ik vrij weinig echt bezig was met de leuke dingen omtrent de zwangerschap, zoals in mijn 9 maanden boek schrijven, met een baby uitzetlijst aan de gang, zwangerschapsyoga of cursus etc. Dit kon ik niet opbrengen en was volledig uitgeteld. Daarbij vergeet ik bijna het feit dat ik met een super lage bloeddruk in de rondte loop van 80 boven 40 en me dat flink vaak in de wegzit en ik me niet lekker door voel. Positief is wel dat dit zeer goed voor de beeb is, veel bloed stroomt naar de placenta en dat is goed voor zijn groei.

Rond de twintig weken heb ik helaas steeds vaker last van mijn rug gekregen en op een bepaald punt werd het zo erg dat ik dacht aan een fikse blaasontsteking of nierbekken en moest ik van de VK mijn urine laten controleren en op afspraak bij de Gyn om mijn nieren te laten controleren. De huisarts zei me dat ik aan een kuur moest en schreef mij antibiotica voor. Tijdens de afspraak bij de Gyn werd duidelijk dat het mij nieren niet waren, maar dat ik veel pijn heb aan mijn SI gewricht wat duidt op bekkeninstabiliteit. Fysio was het plan en voor de zekerheid mijn urine in het ziekenhuis controleren. Hieruit bleek dat ik helemaal geen urineweginfectie heb en dus ben ik blij dat ik niet aan de antibiotica ben begonnen. Ik ben best wel geschrokken van het feit dat huisartsen zo makkelijk een antibioticakuur aan een zwangere vrouw uitschrijven. Sowieso ben ik geen voorstander van antibiotica, tenzij het echt niet anders kan. Het maakt namelijk ook een hoop goede bacteriën kapot in de darmflora wat niet goed is voor je immuunsysteem. Daarnaast heb ik me verbaasd over het feit dat ze in het ziekenhuis een heel ander protocol volgen alvorens je de urine in een potje opvangt. Je krijgt namelijk een setje aan wattenbolletjes mee,  die je natmaakt en waarmee je voor het plassen jezelf reinigt van onderen. Ook mag je het eerste beetje urine niet opvangen, want als er wat afscheiding meekomt kan dit de test beïnvloeden. Geen enkele huisarts heeft mij hier ooit op geattendeerd, terwijl me dit geen minor detail lijkt.

Op een gegeven moment ging het wat betreft de bekkeninstabiliteit klachten van kwaad tot erger. Ik sliep ‘s nachts niet meer van de pijn in mijn rug en kreeg steeds vaker harde buiken. De bedrijfsarts heeft me dan ook gezegd dat ik nu al moet stoppen en dat ik niet al kan gaan interen voorafgaand aan de bevalling. Dit vond ik geen makkelijk besluit en ook daar voelde ik me weer schuldig over. Schuldig tegenover mijn werkgever dat ik zo vroeg voor mijn verlof al moet stoppen en schuldig tegenover de beeb dat ik zelf niet al eerder aan de bel heb getrokken. Ik voelde in alle eerlijkheid al langere tijd dat het niet lekker ging en heb de grootste moeite gehad om hier wat aan te doen. De bedrijfsarts heeft mij in ieder gesprek gezegd dat ik nu al mama ben en ik zal moeten leren andere keuzes te maken die goed zijn voor zowel mij als ons kindje. Dat hoort bij moederschap zei ze. Ik vertelde dan in tranen aan haar dat ik vermoed dat mijn copingsmechanisme me in de wegzit, namelijk doorgaan hoeveel fysieke ongemakken je ook ervaart of hoe emotioneel zwaar je het ook hebt. Dit heb ik mezelf aangeleerd toen ik al jong met de endometriose in aanraking kwam en mijn vader bijvoorbeeld overleed. Doorgaan is zoveel makkelijker dan erbij stilstaan en het te verwerken of tijd voor jezelf te nemen. Uiteindelijk heb ik toch haar advies aangenomen en dit besproken met mijn werkgever en ben ik gestopt. Volgende week vertel hoe alles verder is gelopen na dit besluit. Het is immers super lastig om 3 maanden in één blog te proppen, dus wordt vervolgd….

XOXO Dee

Author

2 Comments

  1. Het is allemaal niet makkelijk, maar ook jij hebt de juiste beslissing genomen door eindelijk naar je lichaam te luisteren! Mag je trots op zijn moppie 💗✨

Write A Comment