Op Mommy Monday laten we elke maandag een andere mama aan het woord. Soms in de vorm van een interview en dan weer in de vorm van een gastblog over een inspirerend onderwerp.

Deze maandag geven wij het woord aan een kanjer van een Power Mom Dewi. Helaas heeft zij op zeer jonge leeftijd op een hele nare manier een mega groot verlies moeten ervaren, namelijk die van haar grote liefde en vader van haar kindjes Marvin. Vandaag deelt zij in dit zeer openhartige interview wat er is gebeurd en hoe zij hier tot op de dag van vandaag mee dealt. Een absolute Must Read!

Meet the Mommy, allereerst stel jezelf maar even voor. Wie ben je, hoeveel kindjes heb je, wat doe je en waar kom je vandaan? Ik ben Dewi Krancher-Koswal en ben 39 jaar oud. Moeder van 3 eigen kinderen. Devin van 9, Zion van 7 en Marley van 2. Daarnaast ben ik ook de bonusmoeder van Jemayro van 19. Mijn 3 kids en ik wonen in Assendelft, maar van oorsprong kom ik uit Wormerveer. Jemayro woont bij zijn moeder in Rijswijk. Ik ben pedagogisch medewerkster van beroep en werk op een leefgroep waar jongeren wonen in de leeftijd van 15 tot 18 jaar met uiteenlopende (gedrags) problematiek.

Helaas heb je je lieve man Marvin verloren op veels te jonge leeftijd. Zou je hier wat meer over kunnen en willen delen? Op mijn 37e werd ik helaas weduwe. In 2006 leerde ik Marvin kennen. Toen ik hem zag wist ik het direct…Dit is hem! Met hem ga ik een gezin stichten. En dat was ook zo. We kregen eerst 2 mooie zoons, maar beide zwangerschappen verliepen niet goed. Ik had ernstige pre eclampasie en onze jongens zijn beide prematuur en dismatuur geboren. Devin met 30 weken en 1200 gram en Zion met 32 weken en 1100 gram. Hierdoor hebben we lang getwijfeld of we nog een 3e kindje wilden, maar uiteindelijk besloten om er toch voor te gaan. Marvin zijn eigen bedrijf (stukadoor) liep goed en hij zou het iets rustiger aan gaan doen, zodat hij me meer kon helpen als we straks 3 kindjes zouden hebben. Ik raakte snel zwanger en wonder boven wonder verliep deze zwangerschap perfect en bleek het ook nog eens een meid te zijn! Ons geluk kon niet op en wat keken we hier naar uit! Maar helaas werd ons geluk al snel overschaduwd. Toen ik ongeveer 5 maanden zwanger was, werd Marvin ziek. Een periode van 4 maanden lang konden ze maar niks vinden. Onderzoek na onderzoek wees niets concreets uit terwijl hij alsmaar zieker werd. Zijn hartzakje was al 2 x gevuld met 1,5 liter vocht/bloed, maar de oorzaak wisten ze niet. Op 4 december beviel ik d.m.v. een geplande keizersnede van onze dochter. Hij was toen al heel erg ziek en een week na haar geboorte werd hij weer opgenomen, dit keer voor een openlongbioptie. En hier ging het mis. Ik werd gebeld dat hij tijdens de operatie was ingestort. Zijn lichaam kon niet meer. Hij lag op de IC en ze hielden hem in coma. De diagnose waar we al zo lang naar op zoek waren bleek er 1 te zijn die niemand ooit wil horen. Kanker, angiosarcoom om precies te zijn. Een zeer zeldzame, maar ook zeer agressieve vorm kanker in de wanden van zijn bloedvaten en direct kregen we te horen dat hij niet lang meer te leven had. Ze konden niets meer voor hem doen. Zit je dan met je pasgeboren baby van nog geen 2 weken oud. Toen ging alles heel snel. Uiteindelijk is het ons gelukt om hem met heel veel zuurstof en zorg thuis te krijgen en hier heeft hij het nog 2 weken volgehouden. Uiteindelijk stierf hij op 31 december 2015 aan een longbloeding. Gelukkig heb ik hem vast kunnen houden en stierf hij in mijn armen dicht tegen me aan. 

Wat een heftig verhaal en wat een mega groot verdriet brengt zo’n verlies en heftige ervaring met zich mee. Hoe ga jij hiermee om richting de kinderen? Praten jullie er veel over? Heb je ook hulp gezocht voor jezelf en de kindjes m.b.t. de rouwverwerking? Vanaf het begin hebben wij, en later ik, de kinderen overal bij betrokken. Zodra duidelijk was dat hij dood zou gaan heb ik het de kinderen verteld en thuis waren ze natuurlijk ook bij alle verzorging. Toen hij overleden was heeft hij tot de dag van de uitvaart ook thuis opgebaard gelegen. Op die manier konden ze rustig “wennen” aan het feit dat papa er niet meer was en konden ze hem gewoon nog zien en bij hem zitten als ze die behoefte hadden. Wij hebben ook zijn kist versierd en beschilderd terwijl hij er thuis in lag. Klinkt misschien luguber, maar het was heel mooi en het was echt een proces. We praten regelmatig over hem en op zijn verjaardag en op vaderdag maken we er altijd een speciale dag van. Ontbijt op bed, herinneringen ophalen, ballonnen oplaten en taart eten. Ik vraag de jongens altijd hoe ze die dag invulling willen geven. Het zijn moeilijke dagen, maar op die manier heeft het ook iets moois en troostends. Het waren zware tijden na zijn overlijden. Ik zat zelf zwaar in de rouw, maar moest er ook zijn voor mijn kinderen die onwijs in de rouw zaten. Ze hebben echt een tijd heel moeilijk gedrag vertoond. Wat logisch was, maar voor mij bijna niet meer op te brengen aangezien mijn emmertje ook vol zat en ik ook de zorg had voor onze kleine meid, inclusief gebroken nachten etc. Zelf heb ik een tijdje intensieve EMDR-therapie gevolgd en voor mijn oudste een speltherapeut gezocht. Maar hij wilde na 2 x niet meer gaan. Het voelde niet prettig en dus spraken we af dat hij dan met anderen over zijn verdriet moest leren praten en dat heeft gewerkt. Ook nog even hulp gehad van iemand van het jeugdteam, maar dat was ook maar vrij kort. De middelste heeft extra ondersteuning vanuit school gekregen.

Hoe ervaar jij het moederschap, heeft het je als vrouw veranderd? Het moederschap heeft mij zeker veranderd als vrouw. Sinds ik moeder ben komen zij op de eerste plaats en mijn eigen behoeften daarna. En kinderen zijn spiegels. Ik heb veel over mezelf geleerd sinds ik moeder ben. En vooral nu ik het alleen doe. Wat ben ik trots op hoe mijn kinderen zich hebben ontwikkeld!

Je bent zelf nog super jong en kan me voorstellen dat je ooit weer behoefte zult hebben aan een partner/maatje. Hoe kijk je hier zelf tegenaan? Ik vind mezelf ook te jong om alleen te blijven. Los daarvan gun ik het mijn kinderen ook om weer een gezin te vormen met een mannelijk rolmodel erbij. Het zal voor Marley sowieso anders zijn. De jongens hebben hun vader, ook al is hij er niet meer. Maar een nieuwe partner zal voor hen hopelijk een maatje kunnen zijn. Voor Marley zal een nieuwe man in mijn leven haar vaderfiguur worden, omdat zij haar eigen papa nooit heeft gekend. Al met al best iets ingewikkelds vind ik, maar ik heb er alle vertrouwen in dat we onze weg hierin zullen vinden als het zo ver is.

Als je zou moeten kiezen, altijd pedagogisch verantwoord opvoeden of vooral je eigen gevoel op dat moment volgen? Wat betreft mijn manier van opvoeden ga ik absoluut af op mijn eigen gevoel. Ik ben natuurlijk pedagoog en ken alle theorieën en boeken inmiddels wel, maar geen enkel kind is hetzelfde en geen enkele moeder is hetzelfde. Opvoeden is het moeilijkste wat er bestaat en daarom vind ik het zo belangrijk dat je daarin doet wat je hart je ingeeft. En soms moet je dingen uitproberen en soms ga je onwijs op je bek. Dat hoort erbij…

Wat zijn jouw geluksmomentjes op de shitty days? Hoe kom jij de slopende dagen door? Op de slopende dagen haal ik mijn geluk, hoe cliché ook, vaak uit mijn kinderen. Vooral mijn kleine Marley is 1 grote bron van liefde. En zowel zij als mijn oudste voelen perfect aan als ik niet goed in mijn vel zit. Devin gaat dan heel lief doen, me helpen in het huishouden, of ik krijg ineens een lief briefje of hij komt me extra knuffelen. Ook Marley doet dat. Ze gaat me dan opvrolijken en overlaadt me met liefde. Wonderbaarlijk hoe dat werkt. Daarnaast kan ik enorm opladen van tijd met vriendinnen, zoals een goeie borrel erbij en lekker ouwehoeren.

Hoe zorg je ervoor dat je alle ballen van kids, relatie, vriendschappen en werk hooghoudt? Wat geeft je de kracht om dit vol te houden? Hoe houd ik alle ballen hoog…poeh… dat vraag ik me soms ook af haha. Want het is veel, heel veel, maar gelukkig heb ik een paar vriendinnen die me helpen als het nodig is met bijv. oppas. En ook mijn zusje en broertje kan ik van op aan. En mijn allergrootste steun en toeverlaat zijn mijn ouders, die doen vreselijk veel voor me. En verder geef ik mezelf gewoon vaak een peptalk. Ik moet door voor mijn kindjes. Zij hebben niks aan een moeder die depri en uitgeblust op de bank zit. Ik wil ze het goede voorbeeld geven en dat je ook na een vreselijk verlies gewoon weer positief in het leven kan staan. Helaas zijn er ook wel wat vriendschappen/ contacten verloren gegaan, omdat ik gewoon veel minder kan investeren. Dat is geen onwil, maar ik deed dat gewoon niet en dan haken mensen af. Maar dat heb ik moeten leren loslaten…het zij zo.

Wat is jouw ultieme me-time? Waar wordt jij echt gelukkig van? Mijn ultieme me-time is als ik een heel weekend kindloos ben. Dat gebeurt niet vaak. Misschien 2 x per jaar, maar dan kan ik echt even ontspannen. Meestal breng ik die tijd door met vriendinnen. Even lekker op stap, dansen, genieten, lekker uiteten, een terrasje pakken of gewoon lekker een weekendje weg naar Antwerpen of whatever.

Waarover ben je als moeder het meest onzeker? Het meest onzeker ben ik over de ultieme vraag “doe ik het wel goed?” Vooral sinds ik alleen ben. Ik heb continu het gevoel dat ik tekort schiet, omdat ik mijn aandacht nu over 3 kinderen moet verdelen. Ik kan i.v.m. werk niet altijd mee met mijn jongens hun voetbal. Kom soms tijd tekort als het gaat om helpen bij hun huiswerk waardoor ik bijvoorbeeld mijn vader vraag om bij te springen. En soms ben ik ook gewoon moe en ben ik misschien niet altijd genoeg beschikbaar voor alledrie, omdat ik dan gewoon even op ben. Dat zijn dingen waar ik wel eens wakker van kan liggen ja.

Welke tip zou jij absoluut willen delen met andere moeders/weduwes, om hun op die manier weer te inspireren. Mijn ultieme tip voor andere moeders: Wees lief voor jezelf!! Gun jezelf af en toe een break,doe leuke dingen voor jezelf en durf af en toe even een pauze te nemen van het moederschap om even vrouw te zijn i.p.v. alleen maar moeder. Geloof me we hebben het nodig en in the end word je daar alleen maar een leukere meer ontspannen moeder van.

Lieve lieve Dewi, wat vinden wij het ontzettend knap dat je dit zo deelt. Dit is voor velen mensen hun grootste angst en meest nare nachtmerrie en helaas hebben jullie dit moeten meemaken. Ondanks dit alles is staat je positivisme op de voorgrond en proberen jullie er echt wat van te maken met elkaar iedere dag weer opnieuw en zelfs op de moeilijke dagen!. Het verlies van een dierbare is een groot verdriet en velen mensen vergeten weleens dat ook al is het zoveel jaar geleden, dit iets is wat je geen plek geeft en altijd heel veel pijn blijft doen. Gelukkig is je mooiste bezit ik het leven hetgeen wat je samen met je lieve man Marvin hebt gecreëerd, jullie prachtige lieve kindjes. We gunnen jullie een zeer mooie toekomst samen met heel veel liefde en hopelijk ook op een dag van een lieve man. En lieverd wees vooral lief voor jezelf en pak die momentjes die jij als vrouw en mama zijnde nodig hebt! Wij zijn ontzettend geïnspireerd door je kracht en doorzettingsvermogen!

XOXO Dee & Joy

Author

2 Comments

Write A Comment