Op Mommy Monday laten we elke maandag een andere mama aan het woord. Soms in de vorm van een interview en dan weer in de vorm van een gastblog over een inspirerend onderwerp.

Op deze bijzondere maandag posten we de eerste gastblog ooit! En wat voor één! De lieve Mommy 2 Be Denise deelt haar bijzondere verhaal waar een belangrijke les in verborgen zit. Namelijk om nooit de hoop te verliezen, hoe uitzichtloos situaties soms ook lijken te zijn. De wonderen zijn de wereld nog niet uit en dat bewijst zij met haar spontane zwangerschap waar ze zelf absoluut niet meer op gerekend had. Lees nu haar bijzondere verhaal hieronder.

I FEEL SO HONORED!! Eerst maar even voorstellen. Ik ben Mommy to be ( finally ) Denise van Calster, vreselijk gelukkig getrouwd met een schone Belg(!), 26 jaar en wonend in het pitoreske Voorthuizen. Waar? Ja, een dorpje in het midden van het land waar de bewoners van de grote steden naar toevluchten in de zomer, wat zich creëert in een super gezellig dorp. Anyway.. back to topic. Eigenlijk ben ik helemaal niet het type dat zich blootgeeft op social media en ik gaf mijn emailadres eigenlijk zonder verder na te denken op, omdat ik zelf wel een grote fan ben van het lezen van de interessante maar bovenal inspirerende verhalen van andere vrouwen. Ik beken ook eerlijk dat ik hier heel veel aan heb gehad in onze weg naar het zwanger raken toe! Daarom besloot ik toch te schrijven over het tot stand komen van ons kleine wonder! Eigenlijk spraken wij hier enkel met onze dichtstbijzijnde familie/vrienden over, maar ik wil mijn mede lotgenoten hoop geven. Hoop is namelijk alles wat je nodig hebt en nooit mag verliezen. Hoe moeilijk dat soms ook kan zijn!

Ik wil beginnen met een dikke shout out naar mijn soulmate, my husband en partner in crime die er altijd voor me is geweest en dag en nacht voor mij klaarstaat. Uiteraard is dit andersom ook zo. Ruim 4 jaar geleden besloten wij dat het geweldig zou zijn om samen een kindje op de wereld te mogen zetten, of 2 of 3…. Stiekem heb ik altijd wel gedacht dat dit voor mij niet zo makkelijk weggelegd zou zijn. Je kent het wel, je bent 16 en de pil vergeten op een ochtend en er ontstaat complete paniek! Nou, dat had ik dus al niet meer. Mijn menstruaties waren vanaf jongs af aan al een groot drama en de dokter kon mij hier nooit bij helpen. Ja, een extra ibuprofennetje… Na anderhalf jaar proberen uiteindelijk toch maar een bezoek aan de dokter gebracht, omdat we vonden dat we het nu lang genoeg zelf hadden geprobeerd en we wilden weten wat er aan de hand was. Gelukkig werden we gelijk doorverwezen naar het ziekenhuis. Heel stiekem, onbesproken.. wist ik dat het aan mij zou liggen en hoopte ik dit ook. (In hoeverre dat natuurlijk aan de orde is, want wijzen naar elkaar doe je sowieso niet!) Dit bleek ook zo te zijn, shocked! Slikken, doorpakken dachten wij toentertijd en direct een kijkoperatie plannen! Dit was weer mijn eerste operatie sinds mijn keelamandelen 20 jaar geleden ongeveer. Vreselijk eng dus, maar gelukkig kreeg ik steun aan alle kanten! Het bleek een verstopte/verkleefde linker eileider te zijn. Oké, een concreet probleem dus, goed! Wat gaan we nu doen? Was mijn eerste vraag. Gelukkig werd ik snel op de lijst gezet voor IUI. Ik beken dat ik hier weinig hoop bij had, maar ach het is het proberen waard toch? Uiteindelijk bleek dus dat ik totaal niet tegen hormonen kan en ik een grote DIKKE stuiterbal van emoties werd. Na 3 pogingen zijn we gestopt met een pauze van een jaar, ik kon niet meer. Mijn man vond dit uiteraard prima, want ook hij zag hoe mijn verdriet versterkt werd en mijn hoop verloren ging. Na een jaar zijn we weer begonnen. Het kriebelde al langer, maar ik wilde zeker zijn dat we steady waren en dat ik die endometriose ging overwinnen. Poging 4 mislukte.. weer een tegenslag, maar direct met goede hoop, want IVF stond voor de deur!!! De arts zei ons dat de slagingskans bijna 100% moest zijn, ook al mocht ze dit niet echt zeggen natuurlijk, maar omdat ik haar jongste patiënt was en leeftijd toch een grote rol speelt helaas voor vele mede lotgenoten zei ze het toch.

Op 26 februari 2018 mocht ik starten met de eerste spuiten voor de IVF. De hele apotheek was al binnen en we waren allebei dolenthousiast. Ja oké, ook super bang voor de punctie en alles er omheen. Maar er was echte hoop. Al heel snel, binnen 1 week, kickte de hormonen die ik kreeg KEIHARD in. Ik zat inmiddels ook al in een whatsapp groepje van 7 topmeiden die in hetzelfde schuitje zaten. Ik vond het zo bizar dat ik zoveel heftiger op de hormonen reageerde dan de rest, waarop zij zeiden; doe een zwangerschapstest, want je bent ook nog niet ongesteld geworden toch? Die hoop op een spontane zwangerschap had ik jaren geleden al opgegeven, dus ik dacht ja het zal wel ik wacht nog wel even een poosje met testen. Na lang aandringen deed ik het toch, maar op mijn dooie gemakje. Een dikke week later deed ik de test op 16 maart om 5.00 uur in de ochtend en kwamen wij erachter dat we gewoon KEIHARD spontaan zwanger zijn geraakt in de wachtmaand van IUI naar IVF. WOW, spoken about a miracle!! Dit verklaarde die killer hormonen dus! Ik was echt zwanger!

Heel eerlijk kon ik het de eerste 6 weken gewoonweg niet geloven. Wij eigenlijk allebei niet en we bleven huiverig tot de 12 weken echo. Inmiddels zijn we over de helft en glowen we beide als een gek!!!! Een grote blauw/roze waas van geluk en rust is over ons heen gekomen en we doen niks anders dan puur genieten. We kijken ontzettend uit naar de twee weken italië die in het verschiet liggen als ‘babymoon’ met vrienden en familie. Het voelt allemaal heerlijk en we zijn 1000% ready for parenthood! A whole life story. Maar wat ik hier eigenlijk mee wil zeggen, voor de lezers die zichzelf wellicht in dit verhaal herkennen, is dat waar je denkt dat de hoop verloren is, er werkelijk wonderen om de hoek staan te wachten om het leven mooier en compleet te maken! Hoe zwaar en donker het voor je gevoel ook is, laat je hierdoor niet uit de weg slaan en volg vooral je eigen hart. De gouden tip die ik graag wil meegeven is stick together en blijf praten ook al zeg je 100 keer hetzelfde. Ook al heb je het gevoel dat je je partner tot last bent, praten is echt de key!

Lieve Mommy 2 Be Denise, ontzettend bedankt dat je je bijzondere verhaal hebt willen delen en dat je de eerste gastblog ever voor Blog2Inspire hebt willen schrijven. Jouw eigen verhaal is net zo interessant en inspirerend als de verhalen die jou er in een moeilijke periode doorheen hebben getrokken. Heel veel bewondering ook voor de keuze om gewoon even een jaar te stoppen met de hormonen en echt voor elkaar te kiezen. Dat is een hele moedige keuze die uiteindelijk is bekroond met een natuurlijke zwangerschap! The universe works in mysterious ways is de vibe die van jouw verhaal afstraalt. Heel veel plezier op jullie heerlijke BabyMoon en geniet van de rest van de zwangerschap, want voor je het weet is jullie wonder er!

XOXO Dee & Joy

Author

Write A Comment